"حوضه اي موازي حوضه هاي بعدي تتيس در حاشيه گندوانا که به اندازه کافي طويل, وسيع و کم عمق بوده است تا توالي چرخه اي زيرين سازند هرمز را در خود جاي دهد."
  
   ب- حوضه راور :
   در اردويسين تا دونين مياني (450 ميليون سال قبل) اقيانوس پالئوتتيس در البرز باز شد و سپس از اواخر پرمين اتصال ايران مرکزي با البرز آغاز شد و بنابراين در ترياس بالايي نئوتتيس باز شد. در طول ژوراسيک تا کرتاسه پاياني 170) ميليون سال قبل) نئوتتيس در بين ايران مرکزي و عربستان وجود داشت اما فرورانش آغاز شد. سرانجام با باز شدن درياي سرخ ، زاگرس شکل گرفت و سپس عربستان به ايران مرکزي متصل شد (تالبوت و علوي, 1996). بنابراين حوضه راور در ايران مرکزي از نظر تکتونيکي پايدار بوده است (يک حوضه درون قاره اي) و در تمام فانروزوئيک رسوبات تبخيري در آن نهشته شده است.
  
   پ- جنوب کمربند البرز:
   علوي (1991 و 1992) معتقد است که جهت حرکت در البرز از شمال به جنوب است به طوري که حوضه هاي پيش بوم (Mial, 1991) در جنوب البرز در مقابل راندگي ها و ورقه هاي تراست تشکيل شده است. يکي از ويژگي هاي حوضه هاي پيش بوم در آب و هواي گرم و خشک توالي هاي عظيم تبخيري است .(Force et all, 1991) فعاليت هاي تکتونيکي و تکامل حوضه ها با فاز هاي کوه زايي آلپي در ارتباط است, بنابراين هيچ شواهدي از رسوبگذاري تبخيري تا قبل از ائوسن مشاهده نمي شود. طي فرآيند چين خوردگي وگسلش در حوضه فورلند طاقديس هاي بي شماري شکل گرفته است و همه گنبد ها و ساختمان هاي نمکي در ارتباط با اين چين خوردگي ها هستند ، مانند حوضه فورلند کوير بزرگ.
  
   ت- حوضه هاي عهد حاضر:
   پهنه هاي نمکي در حوضه فورلند کوير بزرگ و حوضه درون قاره اي راور و پهنه هاي نمکي در حوضه هاي جلوي قوس از قبيل حوضه سيرجان مهمترين حوضه هاي عهد حاضر براي رسوبگذاري نمک ها است.